Muğla’nın turistik ve huzurlu ilçesi Datça, doğal güzelliklerinin yanı sıra insan hikayeleriyle de dikkat çekiyor. Bu hikayelerden biri de ilçenin emektar esnaflarından Rıdvan Arslan’a ait. Henüz 43 yaşında olmasına rağmen, ömrünün büyük bir kısmını mesleğine adayan Arslan, tam 26 yıldır Datça halkının ayakkabılarını onarıyor. habergrup.com.tr ekibi olarak, ilçenin tek ayakkabı tamircisi olma unvanını elinde bulunduran Arslan’ın dükkanına konuk olduk ve bu köklü zanaatın son durumunu kendisinden dinledik.
Düzce Depreminden Datça’ya Uzanan Bir Yaşam Mücadelesi
Rıdvan Arslan’ın Datça serüveni, Türkiye’nin yakın tarihindeki en acı olaylardan biriyle, 1999 Düzce Depremi ile başlıyor. Aslen Mardin Midyatlı olan Arslan, o dönemde Düzce’de yaşarken deprem felaketine yakalanıyor. Bu talihsiz dönemin ardından abisinin vesilesiyle Datça’ya gelen Arslan, burada yeni bir hayata adım atıyor. Meslekle tanışması da yine abisi sayesinde gerçekleşiyor.
O günleri anlatan Arslan, hem okula gidip hem de abisinin yanında çıraklık yaparak zanaatın inceliklerini öğrendiğini belirtiyor. Usta-çırak ilişkisinin en güzel örneklerinden birini sergileyerek yetişen Arslan, bugün Ambarcı Caddesi üzerindeki dükkanında sadece ayakkabı değil; çanta, kemer ve cüzdan gibi deri ürünlerinin de tamiratını büyük bir titizlikle gerçekleştiriyor.
Hem Rakipsiz Olmanın Mutluluğu Hem de Yalnızlığın Hüznü
Datça gibi popüler bir ilçede, kendi alanında tek olmak ticari açıdan büyük bir avantaj gibi görünse de, bu durumun manevi bir ağırlığı da bulunuyor. Yıllardır ilçede kendisinden başka bir ayakkabı tamircisi olmadığını belirten Arslan, bu durumun kendisine hem sevinç hem de hüzün verdiğini ifade ediyor. Rakipsiz olmaktan ve ilçe halkının sevgisini kazanmaktan dolayı mutlu olduğunu dile getiren usta isim, işini severek yaptığını ve huzurlu olduğunu vurguluyor.
“Ben Bırakırsam Datça Ayakkabısız Kalır”
Ancak madalyonun diğer yüzünde, kaybolmaya yüz tutmuş bir mesleğin endişesi yatıyor. habergrup okurları için yaptığı değerlendirmede Arslan, arkasından gelecek yeni bir neslin olmamasından dert yandı. Gençlerin zanaatkarlığa ve el emeğine dayalı işlere ilgi göstermediğini belirten Arslan, çırak bulamamanın mesleğin geleceğini tehdit ettiğini söylüyor.
Arslan, duyduğu endişeyi şu çarpıcı sözlerle dile getirdi: “Bu işi Datça’da tek başıma sırtlanmış durumdayım. Ancak arkamdan yetişen kimse yok. Okul yok, teşvik yok. Keşke bir çırağım olsa, bu zanaatı ona aktarabilsem. Ben bu işi bıraktığımda korkarım ki Datça ayakkabısız kalacak. Bu gerçekten üzücü bir durum.”
Sabır ve Emek İsteyen Bir Meslek
Ayakkabı tamirciliğinin sadece bir onarım işi olmadığını, aynı zamanda büyük bir sabır ve emek gerektirdiğini vurgulayan Rıdvan Arslan, mesleğin altın bilezik değerinde olduğunu hatırlatıyor. Öğrenildiğinde ömür boyu sahibine ekmek yedirecek bu zanaatın, teknolojiye ve tüketim çılgınlığına yenik düşmemesi gerektiğini savunuyor. Datça’nın tek ustası, dükkanındaki tezgahının başında, hem geçmişten gelen geleneği sürdürüyor hem de geleceğe dair umutlarını korumaya çalışıyor.
